Ledigheid

Posted on

Het eindeloze rondkijken en me dingen afvragen. Die muur, een boom, tak, vogeltje. Niets samenhangends, geen coherentie die leidt tot begrip, of een of andere vorm van inzicht.

Het enige dat ik in kan zien is dat er geen allesomvattende logica geformuleerd kan worden die alles in een kader zet waarvan we iets zouden kunnen begrijpen.

En dan blijft verwarring over. En de warmte van een plek waar je je min of meer thuis voelt. Ook al knaagt er een constante onvrede in je die maakt dat je denkt dat je ergens anders moet zijn. Daar waar het geheim ligt, waar het zich aan je zal gaan openbaren, waardoor je een ingang vindt naar inspiratie en dat om kan zetten in iets waardoor je die inspiratie kunt doorgeven aan anderen. En waarom? Omdat je misschien vermoedt dat anderen diezelfde zoektocht doormaken en je ze daarin wilt ontmoeten.

Die geheimzinnige plek, die je graag zou vinden maar die je uitgumt met de ZEN achtige gedachte dat de plaats niet belangrijk is maar wel hoe je hem ervaart.

En toch. Nu ik hier zit, op een parkeerplaats van een natuurgebiedje, in een langzaam afkoelende auto, met het getik van de regen op het dak, voel ik me anders dan zojuist thuis. Er is hier niemand die iets van me wil, of naar me kijkt, er is hier niets dat refereert aan de eisen van een gezin, er is hier alleen maar getik op het dak en de vraag wanneer ik het koud krijg.

Ik heb hier niet gelijk de neiging om online te gaan zoeken naar het vullen der ledigheid. Deze ledigheid hier heeft iets geruststellends, ik lijk hier niets te hoeven. Een kleine cocon in een natte koude wereld, ik zit er in en typ mijn woordjes.

En hier zijn allerlei dingen ook opeens zinloos. Het mooiste beeld wat ik ooit zou kunnen maken, als ik het hier nu in mijn handen had zou ik er helemaal niets mee kunnen. Hier is geen verbinding met wie dan ook om het te delen.

En dat is best fijn. Dat zinloze. Ik vraag mij af als ik in deze rare omstandigheden beeld zou maken, en dat online zou delen, of er dan iets van die ruimtegevende zinloosheid over zou komen, of op zijn minst het verlangen daarnaar zou oproepen.

Maar daartoe voel ik geen inspiratie. Ik vind woordjes schrijven op dit moment makkelijker. Het maken van beeld roept een barriere op: het moet goed zijn, iets te melden hebben, boven de middelmaat uitsteken, kortom een heel arsenaal aan eisen die me al uitputten bij de gedachte er aan. 

En dan komt het moment dat ik ook in woorden ben uitgepraat. Dan is er de kans dat ik toch dat schetsboekje pak en het zoveelste tekeningetje maak van een landschap, een lichaam, een compositie waarin beiden hun plek zoeken. Een herhaling, en tegelijkertijd een bevestiging van een verlangen. Laat me vrede vinden, laat me mezelf verbonden voelen met die onbegrijpelijke wereld, laat me niets meer hoeven afvragen, geen antwoorden meer zoeken, en als een klein grassprietje groeien, gewoon omdat dat mijn aard is.

Het is geweldig als mensen waarderen wat ik maak. Want ik denk dat dat mijn aard is. Mensen voeden met schoonheid. Niet omdat ik zelf zo zuiver ben, maar wel omdat ik daarom juist graag zuivere dingen maak. Voor mijn kinderen, voor iedereen die wel een beetje positieve energie kan gebruiken, die het misschien op wil hangen of online delen om het door te geven.

Inspireren. Maar dat is nog niet zo eenvoudig. 

Zelf wordt ik geïnspireerd door mensen die met toewijding ergens aan werken. Die bezield zijn door wat ze doen. Het lijkt dat ik dan vanzelf mooi ga vinden wát ze doen.

En natuurlijk doe ik dat zelf ook, toegewijd ergens aan werken. Maar hoe laat ik dat zien? Hoe zie ik dat eigenlijk van anderen? Toch door de verhalen rond die mensen heen, die over ze verteld worden. 

Vanfleteren kan me inspireren, maar niet in de eerste plaats door wat hij zegt. Wel door wat hij qua werk laat zien.

En Salgado, idem dito.

Tim Walker, zelfde verhaal.

Allemaal mensen met een enorme werkdrift en een indrukwekkende hoeveelheid intrigerende beelden.

En daar gaat het bij mij een beetje mis. Mijn werkjes komen nogal moeizaam tot stand, en in een laag tempo. Dat wil ik graag anders natuurlijk, ik zou het liefst dagelijks iets boeiends maken. Maar helaas gaat het met horten en stoten. En dan nog is er bij ieder beeld twijfel of het wel ergens op slaat en enigszins coherent is met mijn achterliggende doel, het delen van schoonheid en het inspireren van anderen.

Anderen zeggen dat ik de lat lager moet leggen. Dat vind ik geen geruststellende gedachte. Hoezo lager? Hoger juist! Want waarom nog meer ruis toevoegen aan de compleet overbelaste zintuigen van de mensen rond mij heen?

Maar Cas, zeggen ze, men moet weten wie je bent, wat je denkt, en waar je voor staat.

Geloof ik best. Maar ik heb de indruk dat zo ongeveer iedereen bezig is met dat te laten zien aan anderen. En moet ik daar dan overheen/tussendoor?

Ik geloof dat het bij herhaling kijken naar mijn werk meer zegt over wie ik ben dan social media ruis. Maar dat lijkt een naïeve gedachte:)